kişinin, kişilerden ziyade soyut bir kavram veya kavramlara yüklediği anlamdır.
beraber olunan, paylaşılan ve hatta sadece arzu ettiğimiz bireyleri düşününce de görürüz. hepsi birer matruşka gibidirler.
aslında bütün ömrümüz aynı oyunları oynayarak geçiyor. başlık konusu kişi de bu oyunların aslında hepsinde sahne almış ve almaya devam etmektedir. sufleyi veren de, bölüm sonu canavarını oynayan da, kurtarılmayı bekleyen prenses de, hepsi kısacası o. gurura karşı verilen savaşların, zamana olan yakarışların sebebi olduğu gibi.
bu süreç devam ederken alkol, müzik, kitap ve sinema gibi bakış açısını anlık olarak kökten etkileyen unsurlar neticesinde, kendimize uzaktan baktığımız pencerenin diğer tarafından soruyoruz. bu oyunun sonucunun kim olacağını merak ediyoruz hep. matruşkalar gibi, başından beri diğerlerinin içinde saklı olan, en küçüğü yani. onu hiç kimse, hiçbir zaman doğrudan elde edememiştir. bir yol takip etmek durumundasındır çoğu zaman. matruşkaları birbiri ardına açmak lazım, her seferinde "acaba bu sonuncusu mu?" diye kendine o pencereden sorarak.
kahramanını tanımadığın oyunun başındasın sen daha, kutsa beni kraliçem.
