inanmayıp, inanmadığını cümle aleme göstermeyi de çok seven kişiler. şimdi inanç nedir, insan neden inanmaz, inançsızlık var mıdır gibi konulara girip, dallandırıp budaklandırmak istemiyorum. inancımın süper olduğunu hele hiç demiyorum. değilim diye düşünüyorum ki yapmadıklarım ve yaptıklarımla anlaşılabilir bir şey. neyse.
benim kafama takılan soru şey şu, kafama takılan değil de gayet nedenini bildiğim şey. abi bu inanmayan kişiler ya da kendilerini o şekilde inandıran kişiler, neden durmadan inananlara ve inandıkları şeylere sataşır. bu bana inanıp da ahanda ben bunu yapıyorum, nasıl da müslümanım, yahudiyim, süper inançlıyım gibi geliyor. yani bi adam namaz kılıyorsa ne bana kılıyor ne de başkasına, kendi için kılmıyor mu? orucu kendi için tutmuyor mu? kiliseye gidip duasını, kendi için yapmıyor mu, günahını kendi için çıkarmıyor mu? neden başkasına, ben varya namaz kılıyorum, oruç tutuyorum der. aynı şekilde inanmayan bu kişilerde ben inanmıyorum diye neden derler. kusura bakmasın, baksın ama bu şekilde ne yaptığını söyleyen kişi aptaldır, bildiğin aptal. özentilikten başka nedir bu yahu. bana mı inanmıyorsun, bana mı kılıyorsun namazını.
ateistlerin de bu allah şöyle yapmış, allah kitabı şöyle göndermiş, böyle göndermemiş, yanlış yapmış, kendinden daha üstün bilmem ne yaratabilir mi? yok profesör olması, şu olamaması, fethullah çok iyi, kapanmak lazım, içki içme, inanma, inan..
ulan size ne, ulan bize ne.. ne yapıyorsan ne bok yiyorsan beni neden ilgilendirsin. inanmıyorsan, evinde takıl, evinde inanma, dışarı çık, dışarda inanma. ama yeni gelin gibi bağırma.. inanıyorsan evinde yap ibadetini, camide, kilisede yap. benden uzak dur, bana din öğretme, bana neden inanmadığını söyleme.
bu arada günde üç vakit namaz kılıp arada kiliseye gidiyorum. bir de bi güç var ama ne, du bakalım çıkar yakında..
