yol bitmiyordu.
otobüs ya da minibüs... ya da tren. ne farkı vardı. yol bir türlü bitmiyordu. buğusuna bırakılmış bir parmak izinin, yürekte yarattığı izle uyuşup uyuşmadığı da pek tabii kimse tarafından umursanmıyordu.
ağaçlar, evler, sararmış, yeşermiş ya da kızarmış tarlalar görüyorduk. velev ki bunları seviyorduk. yine de hiçbir şey değişmiyordu. yol aynı yoldu, sadece görüntüler zaman zaman düzelip zaman zaman karıncalanıyordu. karıncalanmak dediğim bildiğin karınca istilası yani. bütün hasılatı toplayıp götürüyorlardı.çalışkandılar belki evet, ama bu kadar acımasız olmayı kimse haketmiyordu. ama dedim ya yol hep devam ediyordu.
