pkk başlığına ilk girdiğim entry nin üzerinden iki yılı aşkın bir süre geçmiş. benden sonra da çok şeyler söylenmiş. babamın amcasının oğlu şehit düşmüş. evlatlar yetim kalmış, bitecek denmiş, şehitler ölmez denmiş, intikam alınacak denmiş, arkada kalan gözü yaşlı eşlerin gözyaşı dinecek denmiş. paşaların konferanslarına dinleyici olarak katılmışım, terörün nasıl biteceğini öğrenmişim; cehalet, işsizlik bitmeli para kaynakları kesilmeliymiş bunu anlamışım. bugün ise onbinlerce şehit sayısına bir altı daha eklenmiş. altı hayal, altı umut, altı sevgi, altı hasret, altı acı gömülmüş toprağa. şehidin evine cenazesi yerine altı şarapnel düşmüş...
buraya kadar olan edebiyatı benden iyi bilirsin sözlük. yalnız şunu duydun mu? şehidin eşi onun yokluğunda ne yaptığını anlatıyor, bak nasıl teselli oluyormuş?
şehidin eşi başka odaya geçer. şehidin cep telefonundan kendi telefonunu çaldırır. sonra meşgule alır diğer odaya gider hızlaca. tüh bak aradın beni yine yetişemedim der. bunu niye yapar sözlük? anlamadıysan anlatıyorum bir daha; şehidin eşi başka odaya geçer...
