anıları bitmeyen izmirlilerle dolu şehirdir. kiminin hemen hemen aynıdır anıları, kiminin kısmen benzer, kiminin de apayrıdır. ama herkes birbirinin anılarını dinlerken, okurken gözlerinin içi parlar. imrenir biraz da. bir ah çekeriz hemen. saat günün kaçı olursa olsun canımız eski yeni anılardan çekiverir. an itibari ile içinde bulunduğum ruh hali gibi...
not: bir üstteki entryi okuyup iç geçirdim yahu resmen. ayıptır arkadaşım. saat gecenin 2 si olmuş ben burda anılara boğuluyorum, iç geçiriyorum. cık cık cık...*
