sabahın köründe yine bir sınav. uykusuz ve huzursuz bir şekilde otobüste oturmaktayım. evden çıkarken de yağmur yağdığı için şemsiyemi aldım. yolda düşünüyorum acaba şemsiyemi unutsam ne olur diye. neyse sınava girdim geç de olsa. ilk readingi okurken aklıma geldi. eyvah! şemsiyem otobüste kaldı. üstelik sadece 1 kere kullanmıştım. ve annemin hediyesiydi. tabi arkadaşlar bayaa bi dalga geçtiler filan. sınavdan sonra gezdik. yine otobüse bindim. aklımda yine şemsiyem. inerken şöföre sorayım dedim belki bir bilgisi vardır diye. ben sorunca muavin demez mi şurdaki şemsiye mi yoksa? bir baktım canım şemsiyem bıraktığım yerde bıraktığım şekilde duruyor. çok sevindim tabi. aslında şemsiyemi unutmam iyi oldu bir bakıma. elimde gezdirmek zorunda kalmadım. ama eminim ki otobüstekiler arkamdan dalga geçmişlerdir. olsun önemli değil ben şemsiyeme kavuştum ya.*
