ingilizcede bir tabir var, poetic justice. önceleri edebiyatta ve tiyatroda, modern zamanlarda sinemada, eserin sonunda adaletin tecelli etmesine ilişkin olarak kullanılan.buna göre hak yerini bulur, iyilikler ödüllendirilir, kötülükler layık olduğu cezaya uğrarlar. bizler de bir yandan sevinirken öte yandan hayıflanırız, işte adalet ancak filmlerde,romanlarda yerini bulur, gerçek hayatta nerede böyle düzen diye. nadir de olsa içinde adalet hissi taşıyan insanları mutlu edecek masalsı örnekler de hiç yaşanmaz değildir öte yandan. işte, yaşadığı onca talihsizlikten, nahak yere maruz bırakıldığı nice kötülükten sonra çoooktan hak ettiği şiirsi adaleti elde etmiş adamdır mircea lucescu.. isterseniz siz buna ilahi adalet deyiniz. kıymetinin asla bilinmediği, çapsız adamların gadrine uğradığı bir ülkede büyük bir kupayı kaldırarak ona saygı duyanları sevindirmiş, ondan çingene ( ne demekse ) diye bahsedenlerin, adamcağız diyenlerin ve şakşakçılarının ise gözüne gözüne sokmuştur. yok, lucescu değildir kupayı birilerinin gözüne sokan, o tenezzül bile etmez. lakin ilahi adaletin ta kendisidir bunu yapan. anlayanlara tabii.
