platonik aşk her daim aşk hayatımı süsleyen ve ona anlam katan kelimeler bütünüdür. gariptir ama çoğu vakit insan ulaşamadığı ya da ulaşmaktan çekindiği kişilere özel duygular besler. çoğu zaman da sorgulamaz. ya bir bakışına ya güzel gözlerine ya kıvırcık saçlarına ya da esprik duruşuna hayrandır. Hele de ergen çağında hatun/oğlansanız iş daha karmaşık olur. O çağlarda insanlar aşkın kutsallığına inanır. Saftır. Her hareketinden bir şeyler çıkarır ya da onunla ilgili en küçük bir ayrıntıyı kaçırmak istemez. Sene 1999 dur ki başıma geldiğini anladığımda fena halde bozulmuştum. Neden? Takıntı haline gelmeye başlamıştı. işin garip tarafı platonik aşkın her türlü göstergesi şiddetli bir biçimde yüzümüzden okunuyordu. Çoğu konuda cesur bir hatun olsam da gönül konularında solda sıfır kaldığımı bilirim. Süreç beklediğimden uzun geçti. Onun da dahil olduğu ne aptal hayaller kurmuştum. onunla okul bahçesinde turluyor, onunla dershanede karşılaşıyordum, aniden yolun başında karşılaşıyordum, ya da kursa gidiyordum, onun tuttuğu takımı tutmasam da *terli maçlarını zevkle izliyordum. Onunla mezuniyete katılıyordum ilk dansımı onunla yapıyordum. Saatlerce gevezelik ediyordum, sinemaya tiyatroya gidip kültün dibine vuruyordum..çalan tüm şarkılarda ondan bir şeylerden buluyordum. Bunları hayallerde yaşıyordum...O gülünce gülüyor, adını sıralara kazıyordum. başka şehre gittiğini düşündüğümde ona nasıl ulaşırım diye düşünmekten gözlerime uyku girmiyordu. Adını google'a yazıp bir ümit haber arıyordum. Bu vesileyle girdiği üniversiteyi öğrenmiştim. O ara facebook çıkmamıştı galiba ne garip...bir gün bana ulaşıp ilk adımı atmasını bekledim hep galiba. o ise bunların çoğundan habersizdi. Bu meretin en acımasız tarafı da bu değil miydi zaten!
Daha dün hayalim gerçekleşti saatlerce onunla hiç de hayal etmezken bir arkadaşlık ortamında karşılaştım ve vakit geçirdim. Sonuçta hayatımda hiç bu kadar birinden negatif elektrik almamıştım...
