bazen binlerce yüzün arasında tanıdık tek yüz olup tanınmak istenmeyen, tanımazlıktan gelinendir ayrıca.
vapurdan indi. öylece kala kaldım. kala kalmak bu olmalı. yazarken kullandığımız bir sürü kelimeyi fiiliyata dökemeyiz çoğu zaman. kala kalmak... işte ben o yüzü göördüğüm anda kala kaldım. pratiğini bizzat deneyimlediğim için çok rahat kullanabilirim artık bu sözcüğü.
fiti fiti yürüyerek geliyor. sigarama davrandım. ateşimin olmadığını fark ettim odan bir sonraki an. bir dal sigara ağzımda bakıyorum. beni görüp tanıyana kadar az zamanım var. bakıyorum. o da bakıp tanıyıncaya, göz göze gelip gözlerimizi kaçırıncwaya kadar bakmalıyım. doyasıya. az zamanım var. bakıyorum. kanmayacağımı bile bile bu suyu içiyorum.
hafiften gülümsesem mi "ykılmadım" imajı çizmek için, yoksa tepkisiz mi kalsam... az evvel düşündüklerimin hepsi gerçek oluyor. insanlar sanki hayatlarında ilk defa vapurdan iniyormuşçasına sökün ettiler şimdi. hızlı hızlı bir yerlere gidiyorlar. yüzleri silik. benim için tek aydınlık sima var. bazı çiftler görüyorum. onların yerinde olmak isteyip de olamadığım için tiksiniyorum onlardan. yanmayan sigaram ağzımda. yaklaşıyor. evet göz göze geldik. benim için doyasıya bakma anları sona erdi. ilk ben kaçırdım gözlerimi.
hiçkimseyi tanımıyorum inen. hepsine yabancıyım. hepsine uzak... ama gariptir bir zamanlar en yakınım olan o'na en uzağım, en yabancı. geçip gitti yanıbaşımdan. gurur yaptım, arkama dönüp bakamadım. acaba o dönüp bakmış mıdır diye düşünüyorum. ve sonunda yeterli zaman geçti. diğer yüzler de silüet olmaktan çıkıp normal birer insan süretine dönüştüler. ilk gördüğüm canlıdan ateş istiyorum, arkama dönüp bakıyorum son bi umut, göremiyorum, kalabalıkların içinde kum tanesi olmuş. sonra ver ediyorum dumanı ciğerlere...
