tahtakalede daha sokağın başındayken sarar insanı kokusu, mehmet efendinin o eşsiz türk kahvesinin. içine çekince burnunu yakar sanki ama başka bi acıdır burunda bıraktığı. bakır cezvede pişireceğin anı hayal etmeye başlarsın. -hoş cezve bakır olmasa nolur- elde etmek için sıraya girilen tek kahvedir. paketi elinize aldığınızda o mistik koku bütünler sizi türklüğünüzle, göğsünüzü gere gere alirsiniz. şöyle köpürte köpürte pişirirsiniz, balkondaki soğuğa aldırmadan -içinizi ısıtacağını bildiğiniz için- bi sigara yakarsınız yanında. telvesinin damağınızda bıraktığı burukluk gülümsetir. ve türk olduğunuz bir kere daha şükredersiniz. türk kahvesi bir dosttur, kendinize bile hatrınız kalır.
