birkaç yıl oluyor kendisini tanıyalı,
zaman ile anladım normal olmadığını...
o hep rahattı, ve akıllı hemde sevecen.
lakin ben değişiktim o zamanlar, kapalı...
o zekanın vücud bulmuş halidir, üstelik çok da yakışıklı...
sonra anladım ne güzel insan olduğunu,
anlamından bihaber olunan bu dünyada
insandı o capacanlı, taptaze karşımda.
dedim böyle insan zordur, kolay bulunur mu?
o güzel bir ahlaka sahiptir cidden, arada bir coşsa da...
uzak kaldım herkesten aylarca, anlatamam...
sosyalfobim var ayrıca, dert bile yanamam.
ne edeyim ne eyleyim, kime yanayım derken,
döktüm içimi ona; beitar jerusalem...
o tanıdığım en vefalı insandır. bu detayı asla atlamam...
evet. belki çuvalladım. saçmaladım. ama kendisine karşı çok büyük bir borcum olduğu su götürmez bir gerçek. nasıl öderim bilmiyorum. benim için bir arkadaştan, kardeşten öte birisi kesinlikle. ulan konu bu dallama olunca hassaslaşıyorum nedense.*
