her yazarın dediği, her yaşayanın da bildiği gibi benimde ilişkilerim de inişler kalkışlar oldu.*
her giden birşeyler götürdü benden.
ilk ilişkide utangaçlığımı kaybettim, ikincisinde saflığımı.. yalanın ne olduğunu da ilişkide öğrendim, acının maneviyatını da.
aşkımdan götümü siktiğim bir zaman da (vfv deyimi ile) sevgilimin azından çıkıp kulaklarıma ulaşan o çıldırtıcı kalp kırıcı söz öbeği dehşet bir şok yaratmıştı bünyemde. götüme bastığı tekme kendi hayal dünyamdaki depremlere neden olmuştu.
özene bözene kurduğum, tasarladığım gelecek bir anda toz duman altında kalmıştı. şokta iken insan acıyı macıyı anlamıyor. ancak etkisi geçince bir baktım ki kıçımda 38 numara bir ayakkabı damgası ile kala kalmışım.
işin garip tarafı ise dostlarım, insan bir şeyi kaybedince kıymetini anlamasından mıdır? yoksa yaradılış gereği midir? ( (bkz: sikersen sevilirsin teoremi)) kız benden ayrıldıktan sonra onu daha cok sevmeye, özlemeye, aramaya, düşünmeye başladım. onur şahsiyet nedir bilmez anlamaz olmuştum (hey gidi günler).
neyse konumuza dönelim hatırlıyorum da üzüntüden mastırbasyon bile çekememiştim. işemekten başka bir işe yaramayan p.sim , ben ve elim yanlız yanlız takılırken fark ettim ki; aşkın acısı bile bana zevk veriyor. ne melun bir hastalık ki ayrı bir haz alıyorum yalnız yalnız dolaşmaktan, melankolik takilmaktan depresyondan. binumum her acıyı sünger gibi çekip mutlu oluyorum.
