yine bir gün dershanede -tahminen 2006 yılında- ders arasında arkadaşla kantinin yolunu tutarız ve kantine vardıktan sonra aramızda şu diyalog oluşur.
olayın kahramanları:
lf:ben
b: bir arkadaş
lf: bir şey istiyo musun?
b: yok abi sağol.
lf: bak çekinme istiyosan söyle lan!
b: yok sen al ne alacaksan.
lf:(kantinciye dönerek) abi bana ordan ruffles verir misin?
ruffles alınır, para verilir ve kantinden uzaklaşılır. yine de ayıp olmasın diye arkadaşa sorulur.
lf: alır mısın?
b: yok abi yemeyim şimdi.
lf: alırsın alırsın.gözünden anladım.(ruffles paketi uzatılır)
b: (içini baya bir karıştırır haşır huşur sanki maden arıyor gibi)eyvallah abi. ( bi güzel yemeye başlar hart hurt...)
lf: lan naptın olum? ( hafif şaşırma ve onun verdiği tebessümle )
b: bir şey yapmadım?
lf: olm yarısını almışın lan. bana bırakmadın. hani sen yemeyecektin. nezaket olsun diye sordum bi de.
b: abi sen ısrar ettin.
lf: olm ısrar ettik de al abi paket senindir afiyetle ye mi dedik? 1-2 tane alır insan.
b: ne var lan yedik mi ruffles'ını. hayret bir şey.
lf: sence?
b: yedim galiba.
lf: napalım mk bi tane de kendime alayim bari. çok canım çekti.
akabinde ufak bir kahkaha ve sonrasında suratlarımızda oluşan yavuşak bir sırıtmayla dersliğin yolunu tutarız...
