oynayan oynasın, seven sevsin, sevmeyen de oynamasın oyunu.
çok sevdiğimden değil, fakat; eninde sonunda bir oyun işte. neden bu kadar tartışıp, kökenini, çıkış yerini, tarihini, bilmem nesini ıncık cıncık ediyoruz, kanıtlar arıyoruz ki. bir oyunu oynamak, sevmek için uzun bir geçmişe, tarihe mi ihtiyacımız var. adam eğlenmek, dağıtmak için oynuyor bunu. o esnada kökenine niye gerek duysun, neden sabah akşam tartışsın. düğünde pistte oynayan adam "acaba şu an figürünü yaptığım oyunun geçmişe nereye dayanıyor? 100 senelik bir geçmişi yoksa oynamam abi!" mi diyecek yani ne?
bu ülkede "nane nane" diye şarkılar yapılabiliyorken, sabah akşam sibel can'ın tangası, ibrahim tatlıses'in otel odasında mangal yapması, bilmem hangi mankenin memesinin fırlaması, bilmem kimin bilmem kimle aldatılması konuşulabiliyor, kafa yorulabiliyorken, kolbastı diye bir oyuna bu kadar ilgi gösterilmiş, çok mu?
seda sayan'ın göbek deliğinden, hülya avşar'ın kızından, gülben ergen'in selülitlerinden daha hayırlı, öğretici, eğitici bir şey en azından!
bırakın oynasınlar, eğlensinler insanlar. kasmaya ne luzum var.
