Hayat aslında hep yanı başımızdaydı. Yanı başımızdaki bi gece lambası gibi hep orada duruyodu. Zaman zaman küçük parmak hareketleriyle ışığını açtık, zaman zaman aynı şekilde ışığını kapadık. Çok abartı durumlarda uyku sersemi haliyle bi türlü ışığı açamadık. Bazen hiç istemezken, kolumuzun ufak bi çarpmasıyla ışığını bize yansıtıverdi.
Nefesini tut, kalp atışların yavaşlasın. Gözlerini kapat, hayalgücün canlansın. Kozanda hareketsizsin şimdi, etrafından milyonlarca hayat geçiyo. Her şey seçemeyecek kadar çok hızlı hareket ediyo, Yakalamakta da bi hayli zorlanıyosun. Her insan gibi gözlerini kırpmak mecburiyetinde kalıyosun bi an, savunmasızsın. Gözlerini kapatıp açana kadar o gelmiş, görüş açını tamamıyla kapatmış, içine gülümsüyor. Milyonlarca hayatın koşturduğu örümcek ağlarında, tüm kurmacanın içerisinden çıkagelmiş. Elini uzatıp uzatmamak ikileminde, bakış açının sol üst köşesine yoğunlaşmışsın. Bu savunmasızlıkta bi temasla dikkatin dağılıyo aniden. Sen daha olur olmazlar arasında çıkarımlar yaparken o elini uzatmış, "hadi" diyo gülerek, "hadi, gidelim?" diye ısrar ediyo.
Şaşkınsın..
Prodüksiyonu gayet katmerli bi yapımda, şaryo üzerindeki kameraman gibisin. Muntazaman bi bakış açısı, yorulmadan, görmeden sürükleniyosun geriye geriye. Kozan iki kişilik. Hani "ben nasıl sığıyorum, kendime yetiyorum bu kodumunun yerinde?" diye çemkirdiğin koza. Resmen iki kişilik olmuş, ama doğruluğundan emin olduğun tek gerçek üçüncü bir kişinin fazlalığı. Bi başkası gelecek diye o kadar tetiktesin ki, beni kendi kozamdan atacak, yerime geçecek diye diken üzerindesin. Hani en zararsızı bile gelse, "burası 2 kişilik amına kodumunununun!!" diyerek gereksiz bi asabiyet ve sinir harbi içerisinde saçmalayarak kovalayacaksın. Bu kadar dikkat içerisinde bazı şeylere yoğunlaşmışken elbette kaçıracakların da olacak. Hepsini sktir et, boşver. Boşver çünkü hayatı ıskalama lüksün yok senin.
Baktın o da yetmiyo uzat ayaklarını, kapa gözlerini, yanıbaşındaki gece lambanı fişten çek, patlat bi pafküf ve müziğin sesini olabildiğince aç, bak keyfine..
in that room did you care
i never knew anyone who stared at me
quite like the way your staring at me now
and if all these empty words you speak
could change the boy who's at your feet
i think you need not look farther than your arms
