dün akşam itibariyle tabiri caizse ağzıma sıçmış, sinirden ağlama noktasına getirmiş olan muhterem takımımız. baba tarafından malesef futbol manyağı bireyler olarak yetiştirildiğimiz için her maç sinir-stres, kavga-dövüş, kan-revan... halbuki şöyle de şahane bir sözümüz mevcuttur: "koy götüne rahvan gitsin". zaman zaman "ay ne anlıyorsunuz 22 kişinin bir top peşinde koşmasından?" diyen insancıklara da özenmiyor değilim şu stres halini düşününce de bunların hepsi sana olan sevgimizden. sana kupa mı yok cimbomum? s.kmişler hamburgeri çizburgeri, sana bir şey olmasın.
edit: ayrıca defansında artık iyice bir "ogs gişeleri" tadı aldım ben. girenin çıkanın adı yok, hesabı yok, 3 golden aşağı atanlar adam sayılmıyor. tamam canımız feda sana ama yüz buldun astarını isteme, biz de insanız.
