Bugün liseden arkadaşlarım geldi.
Hepsi çocuklu ve bilirsiniz çocuk hayattaki en yorucu şeylerden biri. Ben onlara göre çok daha rahatım ve böyle olunca da onlar bana gelmişken rahat etsinler diye aşırı bir efor harcıyorum.
Mesela bugün arkadaşlarımla oturmadım çünkü bir yandan masayı takip ettim sürekli bir yandan da çocuklara oyun kurma onları biraz olsun annelerinden uzaklaştırıp rahat ettirmeye odaklandım.
Ve bir noktada aşırı bir yorgunluk bir ağlama hissi yaşadım.
Gittim abi içeriye kapattım kapıyı beş on dk tavanı izleyerek mentali toplamaya çalıştım.
Gerçekten bu arkadaşlarımı seviyorum fakat o kadar farklıyız ki sevmesem asla görüşmem gerçekten. Onlar da bunu diyor bizi gerçekten seviyorsun sen yoksa ne işin var bizle diyehshssj.
Hepsiyle geçmişten bir bağım var lise öncesinden de öyle olunca onlar benim çocukluğum seviyorum tabi ki. Ama hayata bakış açılarımız yaşayışlarımız kültürlerimiz çok farklı. Çocuklar olmasa aslında bunlar keyif veriyor ama çocuk bambaşka bir mevzu.
Sanırım bu hayatta aptallık olarak gördüğüm bir şey ya. Aklım almıyor bir insan neden kendine bunu yaparshsjs.
Amaaannnn konu neydi nereye geldi. Ben çok yoruluyorum işte çünkü çok iyi bir şekilde ağırlamak istiyorum annem gibi oldum amk ona kızardım kendini paralıyor diye. Öfff ben biraz ağlıcam.
