1918’deki paylaşım savaşından sonra Ortadoğu, tarihinin en büyük bölgesel ve mezhepsel (Şii-Sünni) kırılmasına doğru sürükleniyor. ABD’nin NATO’dan çekilme tehditleriyle sarsılan küresel sistemde kartlar yeniden dağıtılıyor. Türkiye, Pakistan ve Suudi Arabistan arasındaki stratejik yakınlaşmalar, kapıdaki büyük savaşın ve yeni bölgesel ittifak arayışlarının en net ilanıdır.
Böyle bir jeopolitik fırtınada küresel bir güç olmaya hazırlanan Türkiye'nin, kendi sınırlarında ve içinde zayıf bir karın bırakma lüksü yoktur.
Bugün devlet aklının iç cepheyi tahkim etmek ve Kürt meselesini kendi lehine çözmek için attığı adımlara "teröristle anlaşma olmaz" diye ezbere tepki gösterenler, günübirlik siyasetin körlüğünü yaşıyor.
Mesele bir taviz veya siyasi pazarlık değil; yaklaşan büyük bölgesel tufandan önce Türkiye’nin kendi etnik ve toplumsal fay hatlarını tamamen kapatma, içeride tam mutabakat sağlama "zorunluluğudur." iç cephesini birleştiremeyen hiçbir devlet, dışarıdaki büyük paylaşım savaşından sağ çıkamaz. Devlet aklı rüzgara karşı değil, yaklaşan kasırgaya karşı tedbir alıyor. Sloganları bırakıp büyük resme bakma vaktidir.
