biri yanıma oturunca önce ellerine bakıyorum. sonra ayakkabılarına. konuşurken gözlerini kaçırıyor mu, sürekli kendinden mi söz ediyor, başkasını dinlerken sıkılıyor mu? bunların hepsini fark ediyorum. çoğu zaman daha konuşmanın başında ne kadar yaklaşabileceğimi anlıyorum.
bana sorarsanız insanı tanımak için yıllarca yanında kalmaya gerek yok. küçük bir davranışı yeter.
belki bu yüzden az insanla görüşüyorum. yalnızlığı sevdiğimden değil. insanların birbirine yaklaşırken yanlarında getirdikleri şeyleri taşımak istemediğimden. beklentilerini, kırgınlıklarını, hesaplarını.
bir insanı sevmek başka şey. hayatına almak başka.
