TL’nin her geçen gün değer kaybetmesi acı bir gerçektir. Ülkedeki enflasyonun %50’nin altına inmemesi, insanların her geçen gün aynı parayla daha az şey alabilmesi acı bir gerçektir. Doların yükselmesi, euronun yükselmesi, döviz karşısında TL’nin sürekli gerilemesi acı bir gerçektir.
Ama mesele sadece rakamlardan ibaret de değildir. Her yükselen döviz kuru, TL’nin biraz daha erimesidir. Her yeni zam, vatandaşın cebinden biraz daha fazlasının çıkmasıdır. Her geçen gün maaşın, birikimin, emeğin ve alın terinin satın alma gücünün biraz daha düşmesidir.
Dolar yukarı, euro yukarı, fiyatlar yukarı… TL ise aşağı, daha aşağı, daha da aşağı…
Öyle bir değer kaybından söz ediyoruz ki TL adeta yerin dibine kadar çekiliyor. Bir zamanlar “bu kadar da olmaz” denilen seviyeler, zamanla sıradanlaşmaya başlıyor. Dün yüksek görünen rakam bugün normal, bugün yüksek görünen rakam yarın daha da yüksek hale geliyor.
Ve bütün bunların ortasında değişmeyen tek bir acı gerçek var:
TL’nin sürekli değer kaybetmesi acı gerçektir.
Enflasyonun düşmemesi acı gerçektir.
Doların ve euronun sürekli yükselmesi acı gerçektir.
Alım gücünün erimesi acı gerçektir.
Ve TL’nin değerinin adeta yerden yere vurulması, her geçen gün biraz daha aşağı çekilmesi, biraz daha değersizleşmesi…
Acı. Çok acı. Hem de rakamlarla anlatılamayacak kadar acı bir gerçektir.
