ne istediğini bilmeden yürüyen ne hissettiğini anlayamayan insan yavaşça insanlardan uzaklaşır. zamanla etrafında insanlar kalır ama hiçbirine gerçekten ulaşamaz. herkes vardır ama kimse yoktur.
şimdi bu yalnızlığın içinde, kaybettiklerinin mi yoksa kendisinin mi yasını tuttuğunu bilmez. belki de insanın en ağır kayboluşu, yolunu değil; hangi yöne, neden yürüdüğünü bilmeden kendinden uzaklaşmasıdır. insanın asıl yalnızlığı kimsenin kalmaması değil; etrafındaki her şey ve herkes sustuğunda, kendisini bile anlayamadığı bir yerde duyduğu sesinin yabancılığıdır.
