Saat 11.00. Perdeyi aralıyorsun, dışarıda gri, isteksiz bir güneş var, tam bir pazar sabahı.
Günün ilk kahvesi soğuyor masada, sanki zaman bilerek ağırlaştırılmış gibi. Dün geceden kalma bir gürültü kulaklarında hafifçe çınlamaya devam ediyor ama içindeki sessizlik o gürültüden daha yüksek. Bir yanın şehre karışmak istiyor, diğer yanın battaniyenin altındaki o melankolik huzurdan kopamıyor. Telefon ekranına bakıyorsun, kimse aramıyor. zaten arasa da söylenecek çok bir şey yok.
Pazar sabahları böyledir işte. Ne tam anlamıyla bir başlangıçtır ne de bitiş.
