Sabah aynada yüzümüzü yıkayıp
"iyiyim" diyoruz, oysa gözlerimizin altında uykusuz bir gece duruyor.
telefon çalıyor, gülümseyerek açıyoruz. "Her şey yolunda" diyoruz.
çayın yanında soğuyan bir suskunluk var.
Kalabalığa karışıyoruz, işimize gidiyoruz, şakalaşıyoruz,
fotoğraf çekiyoruz. Akşam kapıyı kapatınca ayakkabılarımızı çıkarıyoruz, sonra bütün gün taşıdığımız o görünmez yüzü de çıkarıp bir kenara bırakıyoruz.
Gerçek dediğimiz şey bazen büyük sözlerde değil, gece mutfakta tek başına içilen o son bardak suda saklı.
Ve insan, herkese "iyiyim" derken
kendine yalan söyleyemiyor.
