“Sınırsız nafaka insan haklarına aykırı, kaldırılsın” deniyor.
Doğru. Hatta boşandıktan sonra ekonomik olarak çok daha güçsüz durumda kalan eşin yoksulluğa düşmesi de son derece çağdaş bir çözüm.
20 yıl evlilikte evle, çocukla, aileyle ilgilenmiş; kariyerini geri plana atmış birine de “geçmiş olsun, artık herkes kendi başının çaresine baksın” deriz. Sonuçta insan hakları önemli.
Garip olan şu: insan hakları tartışması nedense hep nafakayı ödeyen kişinin cüzdanından başlıyor, nafakaya ihtiyaç duyan kişinin hayatına gelince bir anda ekonomi dersine dönüyor.
Üstelik “süresiz nafaka” denilen şey, sanıldığı gibi ömür boyu otomatik maaş bağlanması da değil. Şartları değişirse kaldırılabiliyor, azaltılabiliyor; yeniden evlenme gibi durumlarda zaten sona erebiliyor.
Ama tabii “her olay kendi koşullarına göre değerlendirilsin” demek fazla sıkıcı.
En güzeli Twitter hukuku:
Boşandın mı? Reset.
20 yıllık evlilik? Sil.
Ekonomik eşitsizlik? Skill issue.
Çocuk ve ev için vazgeçilen kariyer? Kendi tercihiymiş.
