karşısına kendi cenahından güçlü aday çıkmamış olması ve muhalefetin her kritik eşikte parçalanması bölünmesidir.
2002 yılındaki erken seçimde karşısında dsp'nin oylarını emen bir chp, erken seçim kararıyla kendi ayağına sıkan mhp, sağ seçmenini bıktıran dyp ve anap, sürekli parti açıp kapatan ve seçmenini bıktıran necmettin erbakan vardı. 2007 ve 2011 seçimlerinde ise zaten rte ceketini koysa rahatlıkla kazanıyordu çünkü en parlak yılları o dönemdi.
2015 seçimlerine gelindiğindeyse erdoğan cumhurbaşkanıydı partinin başında ise ahmet davutoğlu bulunuyordu. davutoğlu ile şeffaflık paketi ve başkanlık sistemi konusunda anlaşamıyorlardı. ak parti içerisinde de gruplaşmalar başlamıştı ki o döneme bakıldığında bülent arınç ile melih gökçek'in arasındaki gerilim ana akım medyada çokça yer almıştı. ayrıca çözüm süreci ile elini güçlendiren hdp'nin meclise girmesi doğuda akp oylarını alması ak partinin elini zayıflatmıştı. ancak ne muhalefet bunu değerlendirebildi ne de kendisini ispatlamak isteyen davutoğlu. koalisyon kurulmaması erdoğan'ın işine geliyordu ve öyle de oldu. 1 kasımda erken seçimler yapıldı ve yeniden tek başlarına iktidar oldular.
2015'ten sonraki süreçte ise muhalefetin parçalandığını gördük. ilk olarak 2016'daki mhp kongresinin iptal olması sonrası akp mhp ittifakı fiilen başladı. chp ise kimi zaman hdp ile birlikte hareket ediyordu. kasım 2016'da hdp eş başkanı selahattin demirtaş ve bazı parti yetkilileri 6-7 ekim olaylarının müsebbibi görülerek gözaltına alındılar. bu aşamadan sonra ise başkanlık sistemi konuşulmaya başlandı. ak parti mhp'nin de desteğini alarak başkanlığı referanduma götürdü. bir parçalanmada bu aşamada yaşandı. mhp'nin parti içi muhalefeti partiden ya ihraç edilmiş ya da istifa etmişlerdi. parti içi muhalefet de referandumda hayır kampanyasına katıldı. ancak nisan 2017'deki referandumda evet kararı çıktı. mühürsüz oyların geçerli sayılması skandalı ile başkanlık sistemi kabul edildi. 1 yıl sonra ise adeta baskın seçim oldu. seçime hazırlıksız yakalanan iyi parti, yıllardır %25'i geçemeyen chp ve her girdiği yerde terör propagandası yapan hdp bulunuyordu. muhalefet bloğunda her parti kendi adayını çıkardı. chp muharrem ince'yi aday gösterirken iyi partiden meral akşener aday oldu. hdp ise hapisteki demirtaş'ı aday gösterdi. erdoğan rahatlıkla bir seçim galibiyeti daha aldı. yine karşısında bölünmüş bir muhalefet vardı. 1 yıl sonra ise yerel seçimler vardı. istanbul ve ankara chp'ye geçti. istanbul'daki seçimleri az farkla ekrem imamoğlu kazandı ama ysk halk iradesini hiçe sayarak saçma sapan bir sebeple seçimin tekrar yapılmasına hükmetti bu sefer ise ak parti ilk kez kaybeden taraftaydı. yenilenen seçimlerde chp adayı ekrem imamoğlu açık ara farkla ibb başkanlığını kazandı ve muhalefet uzun bir aradan sonra aradığı kanı bulmuştu. imamoğlu fatih ve üsküdar gibi ak partinin kalesi sayılan ilçelerde bile birinci olmuştu. doğu karadenizli olması, hitabet şekli, halk arasına rahatça karışabilmesi ile bazı kesimlerce solcu tayyip olarak anıldı. 2019 seçimlerinden sonraki süreçte anketlerde adı hep cb adaylığı için geçti. 2023 seçimlerine gelindiğinde ise muhalefetin evdeki hesabı çarşıya uymadı. chp, iyip, saadet, dp, gelecek ve deva'dan oluşan 6'lı masa kemal kılıçdaroğlu'nu aday gösterdi fakat bir süre sonra meral akşener liderliğindeki iyi parti masadan kalktı. birkaç gün sonra ise mansur yavaş ve ekrem imamoğlu'nun cb yardımcısı adayı yapılması ile masaya geri döndü fakat battı balık yan gider diye bir atasözü var. tabela partisi olan saadet, gelecek, deva ve dp'nin chp'den 40 kişilik listeyle seçime girmesi muhalefet içinde tartışmalara sebep oldu. ayrıca akşener'in masadan kalkması sonra geri dönmesi başka tartışmalara özellikle chp içerisinden tepkilere sebep olmuştu. 2 turlu seçimde erdoğan yine zafer kazanmıştı. millet ittifakı seçimden sonra dağıldı. meral akşener siyasetten emekli oldu ve iyi parti kongreye gitti. tabela partileri chp listelerinden toplamda 40 kişilik kadro elde ettiler ve tbmm'de sonraki süreçte farklı bir grup kurdular (bkz: yeni yol)
