23-25 yaşına gelmişsin, kendi paranı kazanıyorsun, kendi hayatın var ama aile evine girince bir anda 16 yaşına geri dönüyorsun.
“Akşam kaçta geleceksin?”
“Kimle buluşuyorsun?”
“O kız kim?”
“Niye bu saatte dışarıdasın?”
“Her hafta arkadaşlarınla mı görüşeceksin?”
“Telefonun neden meşguldü?”
“Hafta sonu evde olmayacak mısın?”
“Bu kıyafetle mi çıkacaksın?”
“Gece tek başına dönme.”
“Bizi hiç düşünmüyorsun.”
Ya ben 24 yaşındayım… Üniversiteyi bitirmişim, çalışıyorum, faturalarımı ödüyorum ama annem hala “ben senin annenim, nerede olduğunu bilmek benim hakkım” modunda. Babam da dışarı çıkarken kapıdan son kez “çok geç kalma” diye sesleniyor.
insan ailesini sevdiği için bazen hiçbir şey demiyor ama gerçekten insanın nefesini kesiyorlar. Kendi hayatını kurmaya çalışırken bir yandan da sürekli hesap vermek zorunda kalmak inanılmaz yorucu.
