Bugün başıma gelen olaydır. Kaza gibi bir durum olmadı çok şükür. olsaydı hatalı ve suçlu yüzde yüz ben olacaktım. Bir an boşluğa, dalgınlığa kapılıp bisikletli bir kadının şeridine hayvan gibi girdim girmesine de, öyle aman aman kıl payı kazanın eşiğinden döndük diye bir olay da değildi.
Aynı saniye zaten özür diledim. el kol hareketlerim çok bariz özür dileme hareketleriydi. Kadın (tabii ki haklı olarak) bana öfkeyle bağırdı. Buraya kadar tamam. Ben hâlâ özür diliyorum; arabanın camını indirdim ve sözlü şekilde af diliyorum yani. Kadın hâlâ bağırıyor. Bağırıyor. Bağırıyor.
Fazla takmayıp yoluma devam edecektim; bu hâlâ
polis molis, ehliyetini geri ver falan filan bağırıyor. Be amk karısı, yeter amk. Daha ne istiyorsun benden? indim arabadan, bu sefer ben de ona bağırıyorum. Caddenin ortasında. Yani hem suçlu hem güçlüyüm.
Bir 10 saniye sonra farkına vardım. Lan kerhaneci, kendine gel oğlum. ne istiyorsun kadından? Artık elimi uzattım. Lütfen affedin hanımefendi, istemeyerek oldu gibi laflar ettim. Bayağı bir direttim tokalaşmak için; “Bu elimi sıkacaksın.”
Neyse ki o da iyi niyetimi anlayıp nihayet bağırmayı kesti, elimi sıktı ve herkes yoluna devam etti.
