filmin en acı tarafı ise kimsenin gerçekten kazanamaması. biri töreye yeniliyor, biri yoksulluğa, biri hastalığa, biri çaresizliğe. tren ilerliyor ama insanlar oldukları yerde kalıyor.
sürü'yü izlemek biraz da şunu anlamak bence,
bazen insanın önündeki en büyük engel duvar değildir. içinde doğduğu düzendir ve o düzenin dışına çıkmak, trene binmek kadar kolay değildir.
