neriman fatih'te büyümüş, gözü harbiye'de. bir tarafta ud, kanun, mahalle, aile, alışkanlıklar, diğer tarafta balolar, batılı hayat, alafranga özentisi. kızın kafası çok karışık. bir yandan şinasi, diğer yandan macit. yani mesele sadece "doğu mu batı mı?" değil. insan ne istediğini gerçekten biliyor mu, yoksa başkalarının hayatına bakıp kendi hayatından utanmaya mı başlıyor, asıl mesele bu.
peyami safa batılılaşmayı da doğrudan şeytanlaştırmıyor ama sırf gösteriş, tüketim ve özentiden ibaret bir batılılaşmanın insanı nasıl kendi köklerinden koparabileceğini güzel güzel anlatıyor.
Fatih neriman'ın geldiği yer, harbiye gitmek istediği yer. roman boyunca aslında iki semt arasında değil, insanın kendi içinde gidip geliyoruz.
kitabı bugün okuyunca bazı yerlerde "ulan bu tartışma hâlâ bitmemiş" diyorsunuz.
