Plutarkhos'a göre Sokrates, her yeri ulaşılacak uygun bir yer olarak görmüş, çünkü tüm dünya bir erdem okuluymuş. Ruhun bedenden önce var olduğuna ve bedene dalmadan önce tüm bilgiyle donatıldığına inanmıştır. Ruhun maddi forma girdiğinde uyuşuklaştığını, ancak duyusal nesneler üzerine yapılan söylemlerle yeniden uyanıp asıl bilgisini geri kazandığını savunmuştur. Bu öncüllere dayanarak, ironi ve tümevarımsal akıl yürütme yoluyla ruh gücünü harekete geçirmeye çalışmıştır. Sokrates'in felsefesinin tek öznesinin insan olduğu söylenmiştir. Kendisi felsefeyi gerçek mutluluğun yolu ve amacını iki yönlü olarak ilan etmiştir:
(1) Tanrı'yı tefekkür etmek ve
(2) ruhu bedensel duyulardan soyutlamak. Her şeyin ilkelerini üç olarak tasavvur etmiştir:
Tanrı, madde ve fikirler. Tanrı hakkında şöyle demiştir: "O'nun ne olduğunu bilmiyorum; ne olmadığını biliyorum"
Maddeyi, oluşum ve bozulmanın öznesi olarak tanımlamıştır; fikri ise bozulmaz bir madde Tanrı'nın aklı– olarak tanımlamıştır. Bilgeliği ise erdemlerin toplamı olarak görmüştür.
