Yahudilerin Filistin'i "israil Toprağı" (Eretz Yisrael) olarak sahiplenme iddiası, incil anlatılarına dayanır ve Yahudi halkının bu topraklardaki kesintisiz varlığını ve bu topraklara olan bağını savunur. Arap iddiası ise Yahudilerin kesintisiz varlığını sorgular ve bin yıldan fazla öncesine dayanan Arap kökenlerine işaret eder. Bazıları, israiloğullarından önce bu topraklara yerleşmiş olan Kenanlıları kendi ataları olarak kabul eder. Dolayısıyla her iki taraf da kronoloji açısından öncelik iddiasında bulunur (tabiri caizse ilk doğanın hakkı), her ikisi de arkeolojiden yararlanır, her ikisi de haritalar çizer ve her ikisi de yer adları aracılığıyla tartışır. Haritada Kudüs (Urshalimum/Yerushalayim/al-Quds), Akdeniz'den Ürdün Vadisi'ne uzanan kuzey ovası (Esdra(e)lon ve Jezreel/Marj Ibn Amir) veya tepelik iç kesimler (ibranice'de Judaea ve Samaria) gibi neredeyse hiçbir nokta bu çekişmeden muaf değildir. Filistin veya Eretz israil, siyasi iddiaların tarihsel coğrafyaya dayandırıldığı "tarihin bölgeselleştirilmesi"nin ders kitabı niteliğinde bir örneğini sunmaktadır. incil bilginleri, gerçek bir "jeoteoloji"den bahsetmişlerdir. 3 Bu nedenle, yalnızca "Kenan" veya "Filistin" gibi adlandırmaları değil, aynı zamanda "Eretz israil", "Vaat Edilmiş Topraklar" ve "Kutsal Topraklar" gibi adlandırmaları da açıklığa kavuşturmamız gerekiyor; bu adlandırmalar, daha önce Mısırlılar, Hititler veya Asurlular tarafından kontrol edilen ve çeşitli etnik gruplar tarafından iskan edilen bir toprağa israiloğullarının yerleşmesinden sonra ilk kez kullanılmıştır.
