bu kitapta öyle büyük olaylar, dramlar falan yok. adam geziyor, düşünüyor, insanlara bakıyor, sonra yine düşünüyor ama gel gör ki insanın kafasının içine öyle bir giriyor ki “lan bu herif benim kafamı mı okuyor?” diye kalıyorsun.
Adamın derdi aslında aylaklık değil. adam çalışmıyor diye aylak sanıyoruz da asıl mesele hayata bir türlü tam anlamıyla dahil olamaması. millet işe gidiyor, evleniyor, düzen kuruyor, birbirine “napıyosun?” diye sorup duruyor. O da kenardan bakıp “iyi de niye?” diye söyleniyor.
bir de o insanlardan kaçma hali var. tam “kimseyi istemiyorum ama biri de beni gerçekten anlasın” kafası.
kendini herkesten ayrı görüyor ama bir yandan da anlaşılmak için yanıp tutuşuyor.
yusuf atılgan burada öyle süslü püslü laflarla edebiyat yapmıyor. bildiğin adamın canını sıkan şeyleri önüne koyuyor: yalnızlık, sıkıntı, sahicilik arayışı, insan ilişkilerindeki yapaylık...
