“Be that word our sign of parting, bird or fiend!” I shrieked,
upstarting—
“Get thee back into the tempest and the Night’s Plutonian
shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath
spoken!
Leave my loneliness unbroken!—quit the bust above my
door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off
my door!”
Quoth the Raven “Nevermore.”
And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon’s that is
dreaming,
And the lamp-light o’er him streaming throws his shadow
on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the
floor
Shall be lifted—nevermore!
Kalkıp haykırdım: Getirsin ayrılışı bu sözlerin.
Rüzgârlara dön yeniden, ölüm kıyısına uzan.
Hatıra bırakma sakın, bir tüyün bile kalmasın.
Dağıtma yalnızlığımı. Bırak beni, git kapımdan.
Yüreğimden çek gaganı, çıkar artık, git kapımdan.
Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."
Oda kapımın üstünde, Pallas'ın solgun büstünde
Oturmakta, oturmakta Kuzgun hiç kıpırdamadan;
Hayal kuran bir iblisin gözleriyle derin derin
Bakarken yansıyor koyu gölgesi o tahtalardan,
O gölgede yüzen ruhum kurtulup da tahtalardan
Kalkmayacak - hiçbir zaman!
Edgar alan poe nun şiiri. Üniversite hazırlık senemde sınıfta okumak için ezberlemek zorunda kalmıştım. Ayrıca Kargalardan çok korkarım bana mezarlıkları anımsatır.
