Sahipsiz Bırakılan Tarlalar, Körleşen Kurumlar: Çiftçinin Alın Teri Kimin insafında?
Bir ülkenin geleceği, toprağına ekilen tohumla ve o tohumu binbir emekle büyüten çiftçinin nasırlı elleriyle şekillenir. Ancak bugün Türkiye’de tarım; üretenin ödüllendirildiği değil, tam aksine yalnız bırakıldığı, yalnızlaştırıldığı ve tüccarın eline mahkûm edildiği bir çıkmaza doğru sürükleniyor.
Bugün yaşadığım tek bir olay, ülkemiz tarımının ve çiftçisinin içine düşürüldüğü durumu özetlemeye yetiyor: Toprak Mahsulleri Ofisi’ne (TMO) tam bir tır dolusu buğday gönderdim. Aylarca verilen emeğin, dökülen alın terinin, yapılan masrafın karşılığını almak umuduyla çıktığımız bu yolda TMO, adeta "buğdayda kör var" diyerek ürünü almadı. Tohumu veren devlet, gübreyi veren devlet, ilacı veren devlet, parasını ödeyen tabi ki çiftçi ama mal kabulüne gelince yan çiziliyor. Kendi kurumu tarafından kapı dışarı edilen ürünümüzü satacak yer bulamadık. TMO’nun kapısından geri dönen çiftçiyi fırsat bilen tüccar ise açıklanan resmi fiyatların çok altında, maliyetimizi dahi karşılamayacak komik tekliflerle karşımıza çıktı.
Resmi Fiyatlar Kâğıt Üzerinde mi Kalıyor?
Ankara’da, süslü masaların başında açıklanan alım fiyatları ne yazık ki sahada ve tarlada karşılık bulmuyor. Çiftçiye "Üretin, arkanızdayız" deniyor; fakat iş ürünü teslim etmeye ve hakkını almaya geldiğinde TMO gibi kurumlar binbir dereden su getirerek alım yapmaktan kaçınıyor ya da kriterleri o kadar katılaştırıyor ki üretici kilitli kapılarla karşılaşıyor.
TMO alım yapmayınca veya alımı geciktirince ne oluyor?
Çiftçi Tüccarın insafına Kalıyor: Borcu olan, mazot, gübre ve tohum borçlarını ödemek zorunda olan üretici, ürününü bekletemiyor.
Taban Fiyat Anlamını Yitiriyor: Devletin açıkladığı taban fiyat bir "güvence" olması gerekirken, tüccarın "TMO bile almıyor, işine gelirse bu fiyata alırım" diyerek fiyat kırmasına enstrüman oluyor.
Üretici Bıkkınlık Yaşıyor: Tarlasına harcadığı girdilerin maliyeti her geçen gün artan çiftçi, ürettiği malı satacak muhatap bulamayınca üretimden çekilme noktasına geliyor.
Çiftçi Üretmezse Türkiye Ne Yiyecek?
Gıda güvenliğinin ve yerli üretimin tüm dünyada stratejik bir öneme sahip olduğu bu çağda, kendi çiftçisini sahipsiz bırakmak bir tarım ülkesine yakışmıyor. Toprağa küsen çiftçi yarın traktörünü sattığında, tarlasını boş bıraktığında bunun bedelini tüm ülke ithal ürünlere ödediği milyonlarla ödeyecektir.
Bizler sadaka istemiyoruz; gecemizi gündüzümüze katarak ürettiğimiz, bu ülkenin ekmeği olan buğdayımızın hakkını istiyoruz. TMO’nun ve devlet yetkililerinin kâğıt üzerindeki rakamları bırakıp sahaya inmesi, çiftçinin sesini duyması ve alım politikalarını gerçekçi şekilde revize etmesi şarttır.
Aksi halde sahipsiz bırakılan sadece çiftçi değil, bu ülkenin geleceği olacaktır
