metrobüs durağının dibine ofis kurmayı tercih eden patronun ofisinde çalışılmaz. metrobüsü işçisine lütuf gören adam aslında kendi karnını da çok kolay doyurmuyordur. kısacası görece ufak şirketin patronudur.
bir de bunlar zinhar yol ücretinizi de ödemez. aslında mümkün mertebe hiçbir yan hakkınızı karşılamamaya çalışırlar.
metrolar ve marmaray'ın etrafındaki ofisler genelde artı değerde kurumsal, çoğunlukla da tam beyaz yaka veya çok uluslu şirketlerin ofisleridir. buralarda da şartlar üç aşağı beş yukarı da olsa tam tersine işler. partinin zengin ettiği ama 20 senesi bile rahat geçememiş anadolulu yeni zenginlerin şirketleri değil, global sermayenin, reklamcılığın veya ileri teknolojinin şirketleridir bunlar.
Metrobüs ise 7 gün 24 saat bıkmadan usanmadan işçi veya göçmen taşır, dızo taşır, hayatsız taşır. metrobüsü keyfinden değil de mecburiyetten kullanan insanın hayatı herkese göre birkaç gömlek daha zordur.
kısacası metrobüs içinde giden yolcu profiliyle, çalışma saatleriyle, doluluğuyla, kokusuyla, dokusuyla tam bir sefalet simgesidir.
