Gorki’nin Ana adlı kitabına daha yeni başladım ama şimdiden içimde garip bir ağırlık belirdi. Sayfaları çevirdikçe o Çarlık Rusyası’nın çamurlu, kasvetli sokaklarında, fabrika dumanlarının arasında gezinir gibi oluyorum. Pelageya’nın o ürkek, hayatın dayağını yemekten sinmiş halini okurken insanın yüreği sıkışıyor gerçekten. Evdeki o bitmek bilmeyen baskı, şiddet ve yoksulluk... Bir insanın hayatı sadece katlanmaktan mı ibaret olur dedirtiyor. Ama oğlu Pavel’in o sessiz değişimi ve kütüphanesindeki gizli kitaplar, evin havasını bir anda değiştiriverdi. O kasvetin ortasında küçük, cılız ama çok net bir direniş kıvılcımı çaktı sanki. Daha yolun çok başındayım, Pelageya’nın o çaresiz anne kabuğunu kırıp nasıl o büyük dönüşümün parçası olacağını görmek için sabırsızlanıyorum. Bir klasik okuduğumu daha ilk elli sayfada iliklerime kadar hissettirdi.
