büyük çoğunluğumuzun kanayan yarası olan, ne yazık ki kültürel kopuşumuzun en somut göstergesi durum.
kendi adıma konuşmam gerekirse; kayseri bünyan'ın musaşeyh köyündeniz. dedelerimizden, geçmişimizden kalan mezar taşlarına baktığımda üzerindeki estetiği, hüsnühattı ve o dönemin ruhunu görebiliyorum ama okumaya geldiğinde tıkanıp kalıyorum. fatih'ten, osmanlı'dan kalma koca bir birikimin tam ortasındayız ama bir mezar taşının üzerindeki iki satır duayı veya tarihi okuyabilmek için bile ya bir uzmana ya da dijital araçlara muhtaç durumdayız.
işin acı tarafı, bu durum sadece dil değişikliğiyle de açıklanamaz. o taşlar sadece birer isim ve doğum-ölüm tarihinden ibaret değil; yazıldığı dönemin edebiyatını, merhumun mesleğini, sosyal statüsünü ve hatta ölüm sebebini simgeleyen sembollerle dolu birer açık hava arşivi. biz ise bu devasa arşivin ortasında okuma yazma bilmeyen insan konumuna düşüyoruz.
ben bu eksikliği hissedip kendi çapımda tarih araştırmalarına ve kronoloji çalışmalarına merak sarmış biri olarak söylüyorum; bu durumu aşmanın tek yolu geçmişle kavga etmek değil, o alfabeyi ve kültürü en azından temel düzeyde öğrenecek adımları atmak. yoksa dedelerimizin mezar taşları sadece "güzel oyulmuş mermer parçaları" olarak kalmaya devam edecek.
