O zaman iyi oku ruh hastası
Bu ülkenin gözünün çapağına kurban olurum ve kürdüm
Bir ülkeye ve o ülkenin kimliğine duyulan bağlılık, sadece resmi belgelerle değil, o topraklar uğruna verilen ortak mücadele ve emekle şekillenir. Türkiye Cumhuriyeti’nin harcı karılırken, bu toprakların kadim unsurları olan Kürtler; Fransız işgaline, Ermeni çetelerine ve Rus ilerleyişine karşı canıyla, malıyla ve kendi öz gücüyle direnmiştir. Yüzyıllardır yaşadıkları bu coğrafyayı savunmak için gösterdikleri fedakarlık, tarihin inkâr edilemez bir gerçeğidir.
Buna karşın, farklı coğrafyalardan (Balkanlar, Romanya veya Kafkaslar gibi) göç dalgalarıyla Türkiye’ye gelip vatandaşlık bağı kuran kişilerin, bu ülkenin kurucu unsurlarına karşı üstenci bir dille sadakat veya milliyetçilik dersi vermeye çalışması büyük bir haksızlıktır. Üstelik bu yaklaşımı "yediği kaba pislememek" gibi kaba ve rencide edici deyimlerle ifade etmek, toplumsal barışa ve kardeşlik hukukuna zarar verir.
Sonradan gelenlerin hissettiği minnettarlık duygusu anlaşılabilir bir durumdur; ancak bu duygu, tarih boyunca bu toprakları kanıyla sulamış ve burayı zaten vatan bellemiş insanlardan hesap sorma hakkını kimseye vermez. Gerçek milliyetçilik ve vatanserlik; bu topraklarda hiçbir fedakarlık yapmadan sadece hazır bir kimliğe konup başkalarını sadakatsizlikle suçlamak değil; bu ülkenin her bir ferdinin tarihsel emeğine, kültürüne ve varlığına saygı duymaktan geçer. Vatandaşlık bağımız, birbirimizi dışlamak için bir silah değil; ortak geleceğimizi inşa etmek için birleştirici bir köprü olmalıdır.
