içinden çıkılmaz bir zifiri karanlığın somut neticelerinden biridir.
Umutsuzluktur, kişinin her saniyesi ızdırap, karanlık, pişmanlık, kırgınlık kızgınlık ve ümitsizlikle geçer.
Yaşadığı her saniye ona acı verir.
Kimleri bu zifiri karanlığın ortasında son bir limanın daha olduğunu, onun da rabbin yolu, hak yolu olduğunu idrak edebilecek kadar şanslı olur.
Kimileri bu limanın varlığından bihaber olur.
kimileri de varlığından haberdar olur da elini uzatsa o limana yetişemez, dua etmek geçer gönlünden, diline varmaz. Hak'tan bu denli uzaklaşmanın da bindirdiği pişmanlıkla içinde bulunduğu karanlığın içine hapsolur.
Uzağa doğru bakar ışık var mı diye, ama yoktur.
Geriye kalan tek teselli olarak ölüm düşüncesinin avuntusuyla karanlığında döner durur.
Yaşamsal faaliyetlerinin, beyninin fonksiyonel işlevinin sona erip dünyevi yaşamın ızdıraplarını çekmeyecek olmasını düşünür.
Bu düşüncenin verdiği ufak avuntu kırıntısı kişi için bir yerden sonra ayakta kalıyor gibi gözükmesi için birnevi tek besin kaynağıdır.
Kimileri çıkar, kimileri ölümü dilemeyi devam eder, kimileri de gözü karartır ve dilemekle daha fazla yetinemez.
