crowley’nin istediğini yap lan, bütün yasa budur lafını alıp üzerine koca bir felsefe yığını kurduğu en kurnaz kandırmacalardan biridir bence. ilk duyduğunda insanın içi açılıyor resmen. ne istiyorsan onu yap, kimse karışmasın, özgürlük buymuş diye geçiyor aklından. ama sonra işin aslı ortaya çıkıyor. o istediğin şey senin anlık hevesin, aklının estiği ya da canının çektiği boklar değilmiş. içinde yatan o gerçek, derin, evrenin sana özel biçtiği tek iradeyi bulacaksın diyorlar. onu bulup ona göre yaşayacaksın, ancak o zaman tam anlamıyla özgür olursun diye pazarlıyorlar.
sevgi yasadır ama o sevgi de iradenin emrinde olacak diye bi kural koymuşlar ki her şey daha karışık dursun. her erkek ve kadın bir yıldızdır demişler, herkes kendi yolunda parlayacak, kimsenin kimseyi ezmesine gerek yok falan... eski çağlar bitti yeni çağ geldi diye de eski dinleri çöpe atmışlar.
oğlum kulağa çok derin, çok havalı, hatta biraz da romantik geliyor değil mi? geliyor geliyor... ama pratikte bakınca çoğu zaman “benim iradem bu” diye ortalığı birbirine katan, her şeyi kendine mubah gören, ben yıldızım lan deyip etrafındakileri ezen tiplerin elinde oyuncak oluyor bu iş. ritüel adı altında her türlü rezillik, büyü seansı adı altında her türlü eğlence derken işler tam bir kaosa dönüyor.
özgürlük diye bağırırken aslında en kolay ego şişirme, en kolay kendini kandırma yolunu sunuyor insana. crowley’nin şımarık mirasının en parlak ve en iğrenç kısmı tam da burada yatıyor. sosyal medyada “do what thou wilt” lafını paylaşarak başkalarının iradesini ezip geçen “ben kendi yolumdayım” diye ego şişiren yeni nesil thelemitler de cabası.
