insanı gürültülü bir dünyadan alıp, adeta yerçekimsiz bir boşluğa bırakan Claude Debussy şaheseri.
Aslında Paul Verlaine'in aynı isimli şiirinden esinlenerek bestelenen Suite Bergamasque’ın üçüncü bölümüdür. Ama bütünü aşan, kendi başına yaşayan bir ruha dönüştü zamanla.
Müziğin sadece melodiden ibaret olmadığını, sessizliğin ve boşlukların da bir notası olduğunu kanıtlar. ilk piyano vuruşlarındaki o tereddütlü, ağır hava, bir yaz gecesi balkona çıkıp gökyüzüne bakma hissini o kadar iyi verir ki... Debussy burada resmi resmetmez, hissi resmeder. Zaten empresyonizmin (izlenimcilik) müzikteki zirve noktası olmasının sebebi de bu.
Ne zaman zihnim çok dolsa ya da gecenin bir yarısı herkes uyuduğunda kulaklığı takıp bunu açarım. Sanki her nota melankoli ile huzur arasında incecik bir çizgide yürüyor. Ocean's Eleven'ın ikonik kapanış sahnesinden tutun da alakasız bir oyun soundtrack'ine kadar nerede karşımıza çıkarsa çıksın, saniyeler içinde ortamın tüm havasını değiştiren, zamansız bir başyapıt.
