Fuyü Kırgızları, Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan küçük bir Kırgız topluluğudur. Yüzyıllar boyunca diğer Türk topluluklarından büyük ölçüde izole yaşamaları nedeniyle hem tarihsel kökenleri hem de kendilerine özgü dil ve kültürel mirasları bakımından dikkat çekerler. Bugün dünyanın en doğuda yaşayan Türk topluluklarından biri olarak kabul edilirler.
Araştırmaların büyük bölümü, Fuyü Kırgızlarının kökenini Yenisey Kırgızlarına bağlar. Tarihî kaynaklara göre 18. yüzyılda yaşanan savaşlar ve nüfus nakilleri sırasında atalarının önce Çungarya'ya, ardından Mançurya'ya yerleştirildiği düşünülmektedir. Bu süreç sonunda diğer Kırgız topluluklarından ayrılan grup, yüzyıllar boyunca kendi kimliğini koruyarak yaşamıştır.
Fuyü Kırgızlarının dili, yaklaşık iki buçuk asır boyunca diğer Türk dillerinden ayrı gelişmiştir. Bu nedenle dilde Moğolca ve Çince etkileri görülürken, temel söz varlığının Hakasça ile yakın benzerlik taşıdığı belirtilmektedir. Dil, günümüzde ciddi biçimde tehlike altındadır ve anadil konuşurlarının sayısı oldukça azalmıştır.
Geleneksel olarak hayvancılık topluluğun temel geçim kaynağı olmuştur; at, koyun ve sığır yetiştiriciliği öne çıkmıştır. Avcılık da uzun süre ekonomik yaşamın önemli bir parçası olmuş, 19. yüzyıldan itibaren tarım ve yerleşik yaşam giderek yaygınlaşmıştır. Geleneksel kıyafetler, müzik aletleri ve sözlü anlatılar, Orta Asya Türk kültürüyle ortak unsurlar taşırken bölgesel etkileri de yansıtır.
20. yüzyılın sonlarından itibaren Fuyü Kırgızları üzerine uluslararası akademik çalışmalar artmıştır. Topluluğun nüfusu çok küçük olup, 2002 yılı için yaklaşık 1.473 kişi olarak rapor edilmiştir; daha güncel ve kesin nüfus verileri sınırlıdır. Araştırmalar günümüzde özellikle dilin belgelenmesi, sözlü tarih ve kültürel mirasın korunmasına odaklanmaktadır.
