Kimileri hayata birkaç adım önde başlıyor. Diploma, evlilik, düzenli bir hayat, alkışlar... Her yaptıkları başarı diye anlatılıyor. Sonra dönüp sana bakıyorlar. Senin eksiklerini sayıyorlar. Sanki aynı yarışta başlamışsınız gibi.
Ben üniversite okumadım. Bunun yükünü zaten her gün sırtımda taşıyorum. Ama en ağır gelen diploma değil; aynı evin içinde biri her şeye sahip olurken senin hiçbir şeye sahip olamamış gibi hissetmen.
insan en çok yabancılara değil, en yakınıyla kıyaslanınca yoruluyor. Aynı aile, aynı soyadı ama bambaşka hayatlar... Birinin başarı hikayesi, diğerinin sessiz yenilgisine dönüşüyor.
Bazen sadece şunu düşünüyorum: Bazı insanlar istedikleri hayata kavuşurken, bazıları ömür boyu neden ben değil? sorusunun içinde sıkışıp kalıyor.
En acısı da şu; kimse kaybeden tarafın hikayesini dinlemek istemiyor. Çünkü insanlar sonucu seviyor, mücadeleyi değil.
