Çok eskidendi belki,
ama bir o kadar da yeni;
gençliğimin hüzünlü büyüsüydün sanki.
Mutluluk,
elimi uzatsam koparabileceğim
parlak bir elma gibiydi.
Ta ki tadının ekşi,
kendisinin de sandığım kadar mutlu olmadığını
görene kadar.
Eski olmuş, eskimiş olmuş
ya da yeniden başlamış;
ne fark eder?
Kaderlerimiz, biz ölünceye dek,
bizden bağımsızdır,
bir o kadar da hayasızca savrulur içersinde keder.
Bu ışık,
bu gezegen,
bu gökyüzü,
bu mavi deniz,
bu gece yarısı oldukça;
içimde eksik kalan bir şey
hep senin adınla susar.
Hayat çok uzun,
ama yine de çok kısa;
tıpkı seninle geçirdiğim
bütün zamanlar gibi.
