new york’lu o saygın psikanalist, yıllarca başkalarının en karanlık sırlarını dinleyip dururken bir anda kendi hayatının en sinsi oyunun ortasında buluyor kendini. kitap öyle akıcı ki sayfalar film şeridi gibi gidiyor, durmak bilmiyorsun.
gerilim dozu tam kıvamında, psikolojik derinlik de cabası. yazar karakterin iç dünyasını katman katman soyarken sen de ister istemez kendi küçük nevrozlarınla yüzleşiyorsun. “ulan ben de mi böyleyim” dedirten anlar eksik değil, trajikomik bir yanı da var işin. bir yandan gülüyor, bir yandan off be diyorsun.
başyapıt diye ortalığı inletmiyor tabii, edebi bir şaheser falan değil. ama amacına cuk oturuyor: seni sayfaların içine hapsediyor, biraz daha dedirtiyor, bitince de ruhum biraz örselendi ama iyi anlamda hissi bırakıyor. çevirisi eski baskılarda biraz pütürlü olabiliyor, o ayrı mesele, ama hikaye o kadar sarıyor ki dildeki o küçük pürüzleri de yutabiliyorsun. psikolojik gerilim sevenlere, akıl oyunlarına meraklı olanlara birebir. sevmeyenlere bile bi şans verin derim. okuyun oğlum, bilinçaltınızın kapısını bi’ tıklatın, o zaten sizi bekliyor.
