geçen gün vıcır vıcır yağlı az pişmiş etleri löp löp götürdükten sonra üstüme bir entelektüellik çöktü. bir süre schopenhauere kadın nefreti yüzünden küfürler dizdikten sonra camus gibi varoluş sancı falan zırvaladım. neyse ki beypazarı maden suyu vardı da onu götürünce nietsche, hegel ve stoacı manyaklara sıra gelmeden kendime geldim.
ulan batı filozoflarının pembe götlülüğü hep karınlarının şiş olmasından kaynaklı bence. az yeseler böyle saçmalıklarla uğraşmazlardı.
