Yoğun bir hafta oluyor. Şehir dışından, yurt dışından gelen arkadaşlarım, telefon konuşmaları derken aşırı doz arkadaş sosyallik odaklı geçiyor bu ara günlerim.
Bir de üst üste sık olunca insan analizi kafa yapıları analizi daha kolay oluyor.
Bazen ben kendimi uzaylı gibi hissediyorum bazen onlar beni.
Boşanmış olan ya da bekarlar evlenme telaşında. Kaygıları var evlenemedikleri için. Evlilerin derdi kocalarıyla ya da çocuklarla.
Bu kişilerle aynı yaştayım ve bunu eleştirmek için değil akıl ve mantık çerçevesine oturtamadığım için sorguluyorum.
Ben bu evlenemedim kaygısını telaşını asla anlayamıyorum. Sevgilin olur onunla bu hayali kurabilirsin bunu anlayabiliyorum fakat kimse yok ve sen evlilik (yapamadığın)için neden kaygı yaparsın ki ?
içgüdüsel desem bende yok abi. Toplumsal bir akışta parantez içinde normali fazla kabullenmek ve anormal görünmemek için mi bu kaygı ?
Ya da mesela çocuk konusu. Zaten bunu asla anlayamıyorum.
Genel olarak baktığımda herkesin derdi aşağı yukarı aynı ve benim hiç dert ettiğim şeyler değil bunlar. Ben an odaklıyım. Anda mutluluk. Bugün görmediğim bir dostumla kahve mi içtim okey mutluyum.
Bir iş mi aldım heyecanlıyım.
Bitti ya. Kocaymış çocukmuş çok paraymış geçiniz abi. Günü bok gibi geçirmediğim sürece dümdüz bir hayatta okey yani geçsin gitsin bitsin ölelim gidelim.
Hepsine haykırarak şöyle söylemek istedim. Ama diyemedim sadece donuk donuk bakıp yalandan teselli ettim.
Bu akışı size kim kabullendirdi bu kadar da kendinizi eksik hissediyorsunuz. Ulan kendinize gelin be. Hobi edinin yalnızlıktan korkmayın bu kadar. Çocuk falan yapıp kendinizi adamayın ona. Ürenir mi ulan bu devirde.
Spor yap peynir yap bitki üret mesela illa bir şey üreteceksen.
Nasıl iz bırakırım ya da nasıl faydalı olurum insanlığa diye düşün kocaydı çocuktu derdine düşeceğine.
Diyemedim yazim bari dedim oh rahatladım.
