en sevilen filozofun diogenes gibi bi fıçıda yaşayan, köpek muamelesi gören ama iskender’e “gölge etme başka ihsan istemem” diye laf sokan götlek olması gerektiği gerçeğidir. diğerleri ne yapıyor? nietzsche üstinsan diye ortalıkta geziyor, frengiden delirirken tanrı öldü diye nara atıyor. camus absürd diye ağlıyor, sisifos gibi taşı yuvarla yuvarla... hepsi lafta derin, hayatta bi bok değil. ama diogenes? yiğidim felsefeyi lafta bırakmamış. güneşin altında fıçısının içinde oturuyor, krallara lan çekil önümden diyor, toplumun bütün o saygıdeğer boklarını tiye alıyor.
şimdi biz burada ne yapıyoruz? uzaydan 83 milyar megapiksellik (bkz: kaynak götüm) güneş fotoğrafı çekiliyor, bir yanda galaksiler çarpışıyor, diğer yanda sen kredi kartı ekstresine bakıp “ulan bu zigon sehpa takımı niye aldım ki” diye kendini dövüyorsun. felsefe dediğin şey aşk gibi, ursula le guin’in dediği gibi; ekmek gibi sürekli yeniden yapılması lazım. yoksa marketten lavaş alıp “tamam bu da felsefe” deyip geçiştiriyorsun, küflenip gidiyor. en sevilen filozof o yüzden diogenes, çünkü en azından samimi. sahtekar değil. hayatın absürtlüğünü olduğu gibi yutuyor, kusmuyor.
bizim gibi “oh be şu hayat ne güzel” diye kendini kandıranlardan değil o.
çük not: nietzscheciler ve camuscular saldırmadan söyleyeyim; adamları üç cümlede karikatüre çevirdim. mevzu biyografi değil, diogenes’in manyak seviyesinde tutarlı olması.
