savaşta düşen ama ölmeyen adamlar bunlar. valhalla’nın kapısında bira kupasıyla oturan, yarın ragnarök’ü bekleyen tipler. her sabah kalkıp birbirlerini doğruyorlar, akşam yeniden diriliyorlar. ölümün bile bıktığı sonsuz bir prova.
gerçi düşündüğünde biz de pek farklı değiliz aslında. aynı metroya biniyoruz her sabah. aynı patronun karşısında aynı şekilde büzülüyoruz. aynı sevgiliye aynı şeyi söyleyip aynı yerden kırılıyoruz, acıtacağını bile bile. akşam eve geliyoruz, bir sigara yakıyoruz, yatıyoruz. sabah tekrar.
tek fark bizim salonda odin yok. bira yerine çay var. ragnarök yerine fatura ve kira geliyor.
onlar tanrıların oyuncağı. biz sistemin.
