felsefe tarihinin gelmiş geçmiş en büyük sistem kurucusu, alman idealizminin rock starıdır.
çoğu kişi onu "tez-antitez-sentez" üçlemesine indirger ama hegel aslında hayatı ve tarihi statik bir tablo gibi değil, sürekli akan bir nehir gibi okur. ona göre hiçbir fikir gökten zembille inmez; her düşünce kendinden öncekiyle kavga ederek, onu aşarak ve yanına alarak ilerler. yani bugün doğru dediğimiz şey, aslında dün yanlış dediğimiz şeyin bir üst versiyonudur.
en meşhur kavramı olan **geist** (tin/ruh) üzerinden dünyayı yorumlayışı ise tam bir beyin fırtınasıdır. ona göre dünya tarihi, bu evrensel ruhun kendi özgürlüğünün farkına varma sürecinden başka bir şey değildir. yani napolyon'u at üstünde gördüğünde "dünya ruhunu gördüm" derken, bireylerin aslında tarihin akışı içindeki birer araç olduğunu ima eder.
okuması zordur, cümleye başlarsınız bittiğinde yaşlanmış olursunuz ama mantığını bir kez kapınca "aa her şey birbirine bağlıymış lan" dedirtir. marx'tan sartre'a kadar her büyük kafa bir şekilde onunla hesaplaşmıştır; yani hegel'i anlamadan modern düşünceyi anlamak pek mümkün değildir.
kısacası; felsefenin "son patronu"dur. ondan sonra gelenler ya onu yıkmaya çalışmış ya da onun açtığı yoldan yürümüştür.
